odc.20 – Słowacki Raj
2009/06/07 by Robert
Dodaj swój KOMENTARZ do tych 23, które już są »
Dziś propozycja dla tych, co lubią aktywny wypoczynek wśród zieleni, ze świergotem ptaków w tle i z szemrzącymi strumieniami wokół.
Dość mało popularne miejsce a naprawdę warte uwagi. Każdy, kto tam zawita dostanie odpowiednią porcję wrażeń a przy tym nie straci fortuny i nie będzie zmuszony do nadludzkiego wysiłku. Zapraszam was do Słowackiego Raju.
Oto kilka fotografii z mojego pobytu w 2008 roku:
Liczę jak zwykle na komentarze na stronie www.probamikrofonu.com
Posted in: podróże
P
I
E
R
W
S
Z
Y
!
!
!
Kto by pomyślał, że Skwarek mimo tak wielkiej niechęci zawita pierwszy? Widać nie aż tak źle się PM kojarzy jak to Maciuś przedstawił w swoim „rasistowsko-antynaczelnikowskim” podkaście
Przecież ja żartowałem!
Przecież ja uwielbiam głos redaktora Koeslinga!
No wiem przecież, ale faktycznie może zbyt poważnie zabrzmiał mój komentarz. No to Macieju wypijmy za nasze głosy
Za mój też wychylcie… ja wrócilem z eurowyborów i sączę smaczną pianę na dobry sen i za zdrowie wszelkich podkastowych głosów
A kiedy będzie jakiś podcast o chorych psach?
Papa – zdrowie Papy! Najsympatyczniejszego fałszerza na wyborach
Zenon – No Filipie, ups… Zenonie, raczej nie będę się bawił w weterynarza, czy też w schronisko dla zwierząt, ale coś mi się wydaje, że pewien chory kundel gdzieś zacznie krążyć.
hmm drabinki, bez zabezpieczenia… ciężka sprawa. A narażanie żdrowia… to nie dla mnie
Zdjęcia bardzo ciekawe, ale już na samych foto widać, że to niebezpieczny teren, aczkolwiek widoki pierwsza klasa
Pozdrawiam
Powiem ci Robercie ze potrafił byś zachęcić nawet do zwiedzania samochodem Warszawy w godzinach szczytu
Na Słowacji to byłem tylko w Bratysławie niestety, a chciało by się jechac i tu i tu i tu. Pozdrawiam.
P.S. Ale do Canterbury tego lata napewno zawitam
Acha i jeszcze chciałem dodać ze chciałbym o chorych owczarkach
Jaka kokieteria normalnie. Khem khem wyszedłem z wprawy, a później trach ciach jednym tchem Słowacja tu Słowacja tam. Zleciało nie wiem nawet kiedy. Tak daleko u pepików się nie zapuszczałem nigdy, bo ja zazwyczaj tak przy granicy ten tego. I kilka razy nad taki zalew jeden, ale jak on się nazywał…. Domasza czy coś takiego
A ja byłem w słowackim raju! Na studiach jak jeszcze mi się chciało 4 litery ruszyć.. i gdy czasu nadmiar miałem.. Super miejsce na weekendowy odpoczynek…
Ale samochodem podjeżdżać to ja odradzam, bo nic tak dobrze nie robi człowiekowi jak 2 zimne piwka po pieszej wycieczce..
Łukasz – zdrowie narażamy każdego dnia ale czasem dobrze jest ponosić ryzyko świadome, czyli takie w którym sami mamy kontrolę nad naszymi działaniami. To daje wiele dobrego. No a jak zginąć, to chyba lepiej „na szlaku” niż „na raka”. Ot taki czarny humor
W każdym razie Słowacki Raj ma zróżnicowane szlaki i wcale nie musimy ryzykować na drabinkach. Są szlaki zupełnie ich pozbawione a podobnie, jak te trudniejsze, ukazujące nam prześliczne tereny. Tam można nawet z niemowlakiem w nosidełku chodzić, więc to o czymś świadczy. Gorąco polecam!
Arek – mam świadomość, że ostatnie odcinki robię „po łebkach” i potem jak sobie ich odsłuchuję, to zastanawiam się dlaczego nie powiedziałem tego, czy tamtego.
Cieszę się, że potrafię zachęcić do wycieczek, podróży i odwiedzin różnych miejsc – to taka moja mini misja. Chciałbym jednak sprostować jedną rzecz. Jest takie miejsce do którego odwiedzin nie zachęcę i o którym nie mam dobrego zdania. Tym miejscem jest Warszawa. Bywałem tam naprawdę wielokrotnie przez wiele lat. Znam zakamarki kilku dzielnic. Wiem, że historia poukrywała wiele ciekawych miejsc, ale jako miasto, po którego zwiedzaniu miałoby się odczuwać zadowolenie, to niestety nic z tego – Warszawa męczy i tyle. Zarówno miejsca jak i ludzie – zgiełk, brud, popłoch, komercja, brak zrozumienia, zarozumialstwo, zadufanie w sobie itd… eeeh. Polecam Słowacki Raj!
Papa – jedyne jezioro na Słowacji, jakie widziałem to to przy Lipstowskim Mikulaszu o ciekawej nazwie: „Liptowska Mara”. Ty pewnie byłeś nad Wielką Domaszą, który to zbiornik wodny jest sztucznym zalewem, podobnie jak i jezioro Orawskie. Co by nie było – ponoć piękne tereny. Jako, że wokół Bydgoszczy mamy sporo akwenów wodnych, to raczej poszukiwałem innych atrakcji. Mimo wszystko polecam Papo wybrać się kiedyś do Słowackiego Raju – tam są szlaki dla każdego – a już te najmniej męczące oferują nam niesamowite widoki.
Skwarrr – No proszę! Czyli przynajmniej wiesz o czym mówię. Co do auta, to raczej jako dodatkowe miejsca widokowe na panoramę Tatr, które to są dość odległe od szlaków Słowackiego Raju. Oczywiście zupełnie zapomniałem o najlepszym piwie na świecie, jakim jest Staropramen!!! Mimo, że to piwo czeskie a nie słowackie, to zdecydowanie jest godne polecenia dla smakoszy piw tradycyjnych (lager).
Faktycznie nie ma nic lepszego, niż schłodzony, świeżutki browarek… jeden na szlaku a drugi … i kolejne w jakiejś lokalnej knajpce z muzyką a’la disco polo po Pepiczkowemu
Koesling rulez… Zgadzam sie z tym co mowiles na poczatku, zresztą gadalismy o tym i owym… MAm nadzieje, ze sie cos urodzi, choc narazie bole przed porodowe wielkie…
A co do Slowackeigo i tego jego ..ekhm…raju, to ja wole Mickiewicza i jego sonety… Od biedy moze byc Krzysztof Kamil BAczynski…
A co dpodcastu i drabinek, to prędzej bym sie z Dzonem razem wykąpal, niz wlazl na te drabinki… brrrrrrr
SLOWACKI RAJ kontra PODKASTOWE PIEKIELKO
pozdrowienia przesyla Goral.
Moze chronologicznie bedzie:
Strona podkast.pl jaka jest kazdy widzi. Tworcy zrobili cos dla siebie , nie dla potencjalnych sluchaczy. Przestalem ja odwiedzac- strata czasu. Jako ze jest go malo, lepiej go nie tracic na taka lipe, jesli juz to pod nia mozna sobie usiasc najlepiej w slowackich klimatach, z piwkiem na trawce, piekna dziewczyna przy boku….
Czy w Slowacji bylem? W czasach rozpadu Czechoslowacji wielkorotnie bujalem sie po czeskich klimatch, dwa razy nawet byly to rowerowe, kilkudniowe wycieczki, bardzo ciekawe, na kolarzowkach, z placakami rzecz jasna na plecach, malo bylo w kieszeni, masa wspomnien. Zatrzymywalismy sie wieczorowa pora w wiejskich klimatach, schodzilismy z asfaltowej drogi gdzies w jakies chaszcze czy pole i rozbijalismy namiot. W nocy zimno jak cholera, ubieralismy wszystko na siebie, ale ile mozna bylo zabrac rzeczy do malego plecaka, wiezionego na plecach? Moglbym sie rozpisac w temacie…
ps. niezle fotki, jako fotoamator wiem ,ze fotografie przyrody nie sa najlatwiejsze do zrobienia
pamietam jak w dawnych czasach kolega kupil sobie w komisie za 6 milionow bardzo droga uzywana japonska lustrzanke, oczywiscie na film, cyknal jedna rolke i dal sobie spokoj- myslal ze dobry sprzet rownac sie bedzie dobrym zdjeciom
podobnie w podkastingu, ciekaw jestem kto ma najdrozszy sprzet i czy to przeklada sie na jakosc? NIE MYSLE, wiec zaczne… bo to ma przyszlosc. Tymczasem. Czekam na kolejny odcinek
DO ZENONA- komentarz 14
FILIPIE FILIPIE nie drap sie po ….
Co to zmieniles ksywe czy to nowy pseudonim?
Widac , miedzy innymi, ze byles pod Monte Casino i przywiozles sobie Maca, choc moze w innym kolorze
Zenon – większość się zgadza, ale większość zgadza się po cichu i dlatego Jegowaszczmości wydaje się, że tylko kilka osób ma inne zdanie.
Góral – Nie tylko dobrze słucha się Podnośnika, ale i czyta się bardzo dobrze o Twoich przygodach. Może opowiadałbyś choćby krótkie historie w Podnośniku? Pleaseeee!
Z takim kompanem to chyba można by konie kraść
Dałeś popalić na wstępie;) Ja mam większy dystans do sprawy, więc mnie to nie boli, ale też uważam, że jest to serwis Borysa, a nie ogółu podcasterów.
Ale ad rem: Piękne widoki są w tym Słowackim Raju. Chciałabym tam pojechać zwłaszcza że już daawno nie byłam w górach. Jak zobaczyłam zdjęcia, to w pierwszym momencie pomyślałam „ale niebezpiecznie”. Po chwili jednak wspomniałam, jak harcerką będąc biegałam po niezabezpieczonych drabinkach w Tatrach podczad burzy (nagle się rozpętała, jak dopiero zaczynałyśmy schodzić). To była dopiero adrenalina;)
Adra – Tak. To trzeba przyznać. Serwis podcast.pl jest serwisem Borysa – niestety. Problemy pojawiły się po zachętach samego Borysa do współpracy i jego braku akceptacji do zgłaszanych przez nas pomysłów, oraz… eee właściwie temat jest zakończony, więc już nie ma się czym emocjonować.
A odnośnie Słowackiego Raju, to celowo wybrałem takie fotki, by pokazać te najbardziej ekstremalne miejsca.
Jak już sama zauważyłaś zdolni jesteśmy do o wiele większych wyzwań, niż na pierwszy rzut oka się wydaje. Strach ma wielkie oczy, jak mawiają, za to wspomnienia będą do końca życia
Kilka lat temu i mnie załapała burza w Tatrach, na Łomnickim Szczycie. I to w dodatku kiedy byłem na zewnątrz – już tego nie powtórzę. Człowiek „ostrzeliwany” piorunami w odgromniki, z ogromnymi zmianami ciśnień w ciągu wyładowań czuje się jakby zaraz miał przestać istnieć…
Świetne fotki, świetna opowieść, jak tylko będzie okazja to się tam wybiorę, a może na wyprawę „tropami Koeslinga”……….., bo wszystkie miejsca o których opowiadasz brzmią ekscytująco.
Wyprawa tropami Koeselinga – to by było coś!
Szczerze powiem, że nie przypadkowe miejsca sobie wybieram i jestem zazwyczaj przygotowany do podróży. Stąd takie wrażenia. Niektórzy bywają w pobliżu niesamowitych miejsc nawet o tym nie wiedząc.
Bardzo przyjemny odcinek..
aż miło było posłuchać.. oby takich więcej Robert..:)
to jeden z tych odcinków, które maja zachęcić do ruszenia dupy Hirviak
Kiedy się tam wybierzesz?